10 YORUMLAR

  1. Kadriye Merhaba,

    Çocuklara bağırmamak tercih elbette ama et-kan ve sinirden oluşan ebeveynler Türkiye gibi random ve güvenilmez şartlarda yaşayınca o kadar mükemmel olamıyor sanıyorum.Dayak asla ama arada bağırdığım olur ne yalan söyleyeyim.Hani ergenlik sonrasını kast ediyorum:fısıldamak bi işe yaramıyo :))

    Ama ne okulda ne çevrede birilerinin çocuklarıma bağırmasına,azarlamasına izin veriyom mu?

    Haayııırrrr…kıyameti kopartırım!

    Sevgiler

    • Ah Kadriye
      Hani derler ya hocanın dediğini yap yaptığını yapma diye. Bende de durum tam olarak böyle. Teoride zehir gibi pratik sallanmakta. Ben de bağırıyorum tabiki kimse mükemmel olamaz. Ama doğru bilgiyi paylaşmak gerek.Sevgiler…..

  2. Günümüz de bir çok anne veya baba ne yazık ki çocuğu kendi haline bırakıyor çocuğun eline tablet , telefon veya bilgisayar veriyorlar çocukla ilgilenmiyorlar bunun sonucunda da çocuk sevgiden uzak büyüyor.

  3. Siniri alınmış olmak gerek ama pek yapabildiğimi söyleyemem. Ciyak ciyak geziyorum. Zaten bizimkiler benim sesimin desibeli artmadıkça dikkate almıyorlar, fısıltı mısıltı mümkün değil..

  4. Yazıyı ilgiyle okudum gerçekten ne kadar faydalı bir paylaşım. Çocuk bakma, psikolojik olarak sağlıklı yetiştirmek anne babalar için bir vazifedir. Herkese bu görevi layığıyla yapmak nasip olsun.Bu arada bende blog dayanışma etkinliğini destekliyorum. Sevgilerimle

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz