Hep Anneler mi Suçlu?

var olan annenin yokluğu ile ilgili görsel sonucu
Son zamanlarda sosyal medyada bazı paylaşımlar da "Var olan Annenin Yokluğu" isimli bir kitaptan bahsediliyor. Kitabı biraz araştırdığımda, kitapla ilgili yorumlarda çok etkileyici olduğunu, kendimizden bir şeyler bulacağımızı ve içimizdeki boşluğun sebebinin annelerimizden yeterince ilgi ve sevgi görememiş olmamızdan kaynaklandığını anlatıyorlar.
Bir süredir işim gereği bağlanma konusu ile yakından ilgileniyorum. Nedir bu bağlanma derseniz 0-6 yaş arasında çocukken, hatta bebekken bize bakan kişiyle aramızdaki gelişen bağ diyebiliriz. Bize birincil derece de bakan kişi de annemiz, bazen de bakım veren başka kişiler ama genel olarak anneler. Annelerimiz eğer o dönemde bizim ihtiyaçlarımızı karşılamışlarsa, ağladığımızda ilgi ve sevgi göstermişlerse, kendimizi güvende hissetmiş ve "her ihtiyacım olduğunda annem gelir"  diye düşünmüş, hissetmişsek  "güvenli bağlanma" gerçekleşmiş demektir, istenen bağlanma şekli budur. Ama maalesef bilinçaltımız öyle karmaşık bir yapıya sahip ki davranışları nasıl anlamlandıracağımız konusu da çok karmaşık. 2. tür bağlanma "bağımlı bağlanma" yani annesinden ayrılamayan çocuklar, yetişkin olduğunda bile annesinin sözünden çıkmayan bağımlı insanlar bu gruba giriyor. Bu gruptakilerde annelerinden yeterince ilgi görmemiş, güvenli bağlanamamış ama bunu ağlayarak , aşırı tepkiyle gösteren çocuklar. 3. gruptakiler de "kaçınmacı bağlanmış" kişiler. Yani annesine ihtiyacı olduğu halde yokmuş gibi davranabilen, aslında belli etmese de içten içe korkan ve üzülen ama kendisini korumak için soğuk ve uzak duran kişiler kaçınmacı bağlananlar.
Var olan Annenin Yokluğu kitabını okumadım ama yorumlardan bağlanma teorisi ile paralel konulardan bahsettiğini düşündüm. Yorumları okuduktan sonrasında da düşündüm. Her şeyin suçlusu anneler. Herkes ve bence özellikle kadınlar hayatlarının bir evresinde annelerini suçlayıp onunla bir hesaplaşma yaşıyorlar. Bazıları çözüyor, aslında annelerini değiştirmiyorlar sadece kendi bakış açılarını değiştirip kabulleniyor bazıları da çözemiyor ve sorunlu bir ilişkileri oluyor.
anne çocuk ile ilgili görsel sonucu
Kitapla ilgili yorumları okurken annelere çok fazla yüklenildiğini düşündüm. Neden hep anneler suçlu? Anne depresyondaysa onu depresyona sokanların hiç suçu yok mu? Anne mutlu mu? çocuk eğitimi konusunda bilgili mi?  Kendi annesinden ne gördüyse onu yapmış, kendince bizim için iyi olduğunu düşündüğü şeyleri yapmış ama gene o suçlu.
Yani demem o ki annelerimiz de insandı , hatalar yapmış olabilirler. Onları suçlayıp kendimize acımak yerine çözüm bulmaya çalışmalıyız. Şu anda onlara kızmamızın hiç bir anlamı yok. Çünkü geçmişi değiştiremeyiz. Ama geleceği değiştirebiliriz. Siz iyi bir ebeveyn olabilirsiniz. Bu kitapta çözüm yolları da anlatılıyormuş. En kısa zamanda alıp okumayı düşünüyorum, Okuyunca da yorumlarımı yazarım. 
Okuyan var mı bu kitabı? Neler düşündünüz, yorumlara yazar mısınız?

3 yorum:

  1. Çocuğun gelişiminde annenin varlığı yadsınamaz ama eğitiminde ve bakımında anne kadar babalar da sorumlu bence...

    YanıtlaSil
  2. Suclamak hep daha kolay gelir 😊

    YanıtlaSil
  3. Ben okudum.. beni sarstı biraz.. sorgulatıyor irdeliyor.. tabi annesiyle ilişkisi iyi olan okuduğunda ne hisseder bilmiyorum..ama acısı derdi olanın canını acıtan yuzlestıren bır kıtap..
    ılıskıye her acıdan bakıp artık suçlamayı sıkayetı bırakıp yola devam etmek gerek...en güzel mutluluk kabulleniş..affetmek...

    YanıtlaSil

Blogger tarafından desteklenmektedir.